Er zijn zorgen over de gevolgen van de aanpak van terrorismebestrijding in Nederland, meldt de voorpagina van De Volkskrant van afgelopen zaterdag. Dat zou blijken uit een onderzoek dat ze zelf gedaan hebben, maar het lijkt toch vooral een conclusie te zijn van onderzoekster Beatrice de Graaf, docente Geschiedenis van de Internationale Betrekkingen aan de Universiteit van Utrecht. Het onderzoek dat zij heeft gedaan werd voor een deel door de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding betaald.

De website van De Volkskrant meldt er dit over; de papieren krant gaat er dieper op in. Onder meer met een gesprek met de onderzoekster. Het bovenkopje bij dat gesprek: “Terrorismeonderzoeker Beatrice de Graaf gelooft niet in repressief beleid.” Die kop maakte me wantrouwig. Want waar een wetenschapper wel of niet in gelooft doet er niet toe. In de wetenschap gaat het om feiten en bewijzen; zolang je die niet hebt werk je door en hou je je mond. Het wantrouwen bleek terecht. De universitair docente geeft in het interview alleen maar meningen. Meningen waar ik het voor het grootste deel mee eens ben, daar gaat het niet om, maar in het hele gesprek is geen spoor van een wetenschappelijke onderbouwing te vinden. Geen basistheorie, geen statistische onderbouwing; alleen maar losse flodders.

In het onderzoek zijn blijkbaar een hele hoop feiten en (hopelijk) cijfers geanalyseerd over terrorismebestrijding in Nederland, Duitsland, Italië en de Verenigde Staten in de jaren zeventig; en dat wordt dan vertaald naar het Nederland van nu. De RAF, de Molukkers, en de moslimterroristen, het is blijkbaar allemaal één pot nat. De uitspraken die De Graaf doet worden vervolgens geïllustreerd met een voorbeeld van een RAF terrorist, of een Molukker. Ik weet zeker dat je op die manier ook de stelling dat keiharde repressie loont wel kan onderbouwen.
Voorbeeldje. Onze deskundige bekritiseert het harde, repressieve beleid van het huidige kabinet met een verwijzing naar de regering Den Uyl in de tijd van de Molukse treinkapingen. Toen lag de prioriteit bij “de-escalatie en het terugwinnen van verdwaalde zielen”, terwijl er toen toch “tien keer zo veel doden zijn gevallen.” Als ik LPF of VVD wetenschapper (of politicus) was, dan wist ik wel wat ik daar van zou maken: omdat Den Uyl het zo soft aanpakte is het toen vreselijk uit de hand gelopen waardoor er tien keer meer doden vielen.

Nogmaals, ik vind het ontzettend verstandig wat die mevrouw allemaal zegt. Ik had het meeste zelf kunnen bedenken. Maar ik kan er, met mijn keiharde bèta-achtergrond, niks wetenschappelijks in ontdekken. En het bevalt me niet dat dit soort “wetenschappers” overal maar hun mening rondbazuint; niet alleen in de media, maar ook in allerlei adviescommissies van en onderzoeken voor de overheid, of in rechtszalen. Dat heilige vertrouwen in alles wat doorgaat voor wetenschap moet maar eens afgelopen zijn.

Dit bericht is geplaatst op 24 juli 2006 om 3:16 en is gearchiveerd onder OPinie. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.