Wat een feest was het gisteren voor kranten en radio- en tv-programma’s. Het boek over de Hofmans-affaire was uit. Het gepraat, geschrijf, geduid en geanalyseer hield maar niet op. Nou begrijp ik wel dat journalisten blij zijn als ze nieuws op een presenteerblaadje krijgen aangeboden, maar ik had toch ook wat meer kritiek verwacht.

Want waar ging die Hofmans-affaire ook al weer over? Die ging toch over een staatshoofd dat onder invloed stond van één of andere zelfbenoemde toverkol? Er waren zelfs vermoedens dat die toverkol invloed had op het bestuur van het land. In een moderne democratie moet in zo’n geval tot op de bodem uitgezocht worden hoe dat precies zit. En iedereen heeft er het recht op om dat te weten. In Nederland denken we daar anders over. Hier wordt alle informatie vijftig jaar lang verstopt. En dan mag één historicus, uitgekozen door en bij de gratie van de dochter van dat staatshoofd dat nogal de weg kwijt was, alles inzien. De dochter speelde zelf ook nog een rol in die affaire, trouwens. Maar goed, die historicus schrijft een boek, stopt er nog een rapportje van een onderzoekscommissie bij en daarna verdwijnt het hele dossier weer ergens in een kerker van een paleis. Blijkbaar is dat het soort van openheid waar we enthousiast over moeten worden.

Waarom wordt er eigenlijk zo geheimzinnig gedaan over die affaire? Omdat het een interne familie-aangelegenheid is, schijnt Dat zou best zo kunnen zijn. Maar in ons land is de positie van staatshoofd ook een interne familie-aangelegenheid. En dus kunnen familiezaken tegelijkertijd ook staatszaken zijn.

Als je het nuchter bekijkt moet je wel concluderen dat een moderne democratie en een monarchie niet samengaan. Maar blijkbaar vinden heel veel mensen zo’n koninklijke familie heel erg leuk. En die familie zelf schijnt er ook nog altijd zin in te hebben. Ik heb er ook niet zo veel moeite mee als ze nog een tijdje blijven. Maar dan wel volgens de regels van de democratie. Dus: zij houden hun baantje, en daar mogen ze best goed voor betaald worden, en wij mogen ze in de gaten houden. Als er zaakjes zijn die we niet vertrouwen, dan moeten wij daar alles over mogen weten. En dan leggen zij maar uit hoe het zit. Dat zou Balkenende nou eens aan Beatrix moeten vertellen.

Dit bericht is geplaatst op 13 november 2008 om 4:30 en is gearchiveerd onder OPinie. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.