Volksvijand
door HansPeterr de Vries gaat opnieuw de strijd aan met Volksvijand Nummer 1. De Volksvijand schijnt nu bezig te zijn met vrouwenhandel. In Thailand. Toen ik dat hoorde vroeg ik me af hoe hij in die business terecht is gekomen. Zou hij dat handeltje helemaal zelf opgezet hebben? Dat lijkt me niet zo waarschijnlijk. Volgens mij is het organiseren van mensensmokkel nog niet zo simpel. En je kan van de Volksvijand zeggen wat je wil, maar al te snugger komt hij niet over. Ik geloof niet dat hij zoiets in zijn eentje voor elkaar kan krijgen. Hij zou natuurlijk ook samen kunnen werken met een doorgewinterde criminele club? Maar hoe waarschijnlijk is dat? Als ik mezelf (met heel veel moeite, dat spreekt voor zich) probeer te verplaatsen in een doorgewinterde crimineel, dan bedenk ik al heel snel dat de Volksvijand wel de allerlaatste persoon zou zijn waarmee ik samen zou willen werken. Dankzij Peterr is zijn loslippigheid ondertussen legendarisch. Nee, ik denk dat Peterr onbedoeld wel eens iets heel anders aan zou kunnen gaan tonen. Dat de Volksvijand inderdaad een ziekelijke leugenaar is, zoals sommigen al over hem beweerd hebben. Zo iemand die het maar niet kan laten om stoere verhalen op te hangen, om mensen om de tuin te leiden, zelfs als hij weet dat het uiteindelijk fout zal aflopen. Als Peterr dat nu aantoont, dan haalt hij daarmee mooi zijn vorige sensatieverhaal onderuit.
En nu wil ik het nog even hebben over een mooie Nederlandse traditie. Die van bescherming van verdachten. En van “onschuldig tot het tegendeel bewezen is.” En de schandpaal, die we al lang geleden afgeschaft hebben. Het respecteren van de rechten van verdachten, hoe zeer ze de schijn ook tegen hebben, en zelfs van veroordeelde daders, dat doen we al zo lang in Nederland, dat je zou kunnen zeggen dat het deel uitmaakt van onze cultuur. Waar blijven Geert en Rita om dat stukje Nederlandse cultuur te beschermen tegen invloeden uit het buitenland?
