Gisteren zat Martien Kromwijk bij Pauw en Witteman. Martien Kromwijk is de baas van Woonbron, die woningcorporatie die de SS Rotterdam heeft gekocht. Hij vertelde dat alle drukte die de pers en de politiek de afgelopen tijd maakte over dat schip zwaar overdreven is. Goed, de kosten waren een tikje hoger uitgevallen dan begroot. 200 miljoen in plaats van 6 miljoen. Maar dat geld was makkelijk terug te verdienen. In een jaar of dertig. Als ik het me goed herinner gaan ze bij hun begroting uit van een dikke duizend bezoekers per dag. Nou, dat moet een eitje zijn: 7 dagen per week, 52 weken per jaar, 30 jaar lang, elke dag duizend bezoekers, daar zou ik me helemaal geen zorgen over maken. Als je even verder kijkt moet de begroting verder ook heel realistisch zijn. :Laten we eens uitgaan van 5 procent rente over die 200 miljoen: dat is tien miljoen per jaar. Om alleen dat geld al terug te verdienen moet elk van die duizend bezoekers per dag zo’n 25 euro uitgeven. Daar komt dan alleen nog wat bij voor afschrijving, onderhoud, personeel en wat je verder nog kan verzinnen. Dan zou je met 100 euro per bezoeker toch wel klaar moeten zijn. En wie geeft er nou geen 100 euro uit bij een bezoek aan een ouwe boot?

Terug naar Martien. Toen ik hem zag bij Pauw en Witteman had ik het idee dat ik naar het prototype van de moderne directeur bij de overheid of semi-overheid zat te kijken. Iemand die zichzelf als manager beschouwt. Of eigenlijk: als topmanager. En nu wil hij heel graag bij de  Grote Jongens horen. Al eerste heeft hij zichzelf waarschijnlijk een flinke salarisverhoging gegeven, want anders nemen de echt Grote Jongens je niet serieus. En toen was hij klaar om in de Grote Zaken te stappen.

De echte Grote Jongens rolden ondertussen van hun stoel van het lachen toen ze gisteren Pauw en Witteman zagen. Die gekke Martien! Die heeft nog steeds niet door dat ze hem een poot van 200 miljoen uitgedraaid hebben. Zouden ze nog meer aan hem kunnen verdienen? Of zou het nu tijd zijn voor het tweede deel van het plan? Martien een tijdje laten spartelen, totdat zelfs Ella Vogelaar door heeft dat hij dat geld nooit van zijn leven meer terug kan verdienen. En dan die boot voor een prikke van hem overnemen. Waarbij natuurlijk alle afspraken die er eerder met hem gemaakt zijn overboord gaan. Want Martien is ondertussen ontslagen, en de interim-manager die het van hem heeft overgenomen heeft maar één opdracht gekregen: Woonbron redden.

Ik hoop dat ik ongelijk krijg.

Dit bericht is geplaatst op 8 november 2008 om 0:39 en is gearchiveerd onder OPinie. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.