Ik ben blij, want Obama heeft gewonnen. Ik ben blij omdat ‘change’ in de lucht hangt. Maar ik ben ook bevreesd, omdat er zoveel mis is in de VS en de wereld dat Obama bij binnenkomst in het Witte Huis zich moet afvragen: ‘waar moet ik in hemelsnaam beginnen?’

Als inwoners van de VS zeggen dat ze ‘change’ willen, weten ze niet waar ze het over hebben. Echte verandering is in de conservatieve VS onwaarschijnlijk. Geen Amerikaan die zijn auto wil laten staan omwille van het klimaat, zelfs de afweging tussen een slurpende SUV en een zuinige Japanner valt voor de doorsnee Amerikaan in het voordeel van de eerste uit. Er is geen denken aan dat de VS zich volledig achter internationale afspraken en instituten zoals het internationaal gerechtshof, de Vernenigde Naties of het klimaatverdrag zal scharen. Elke Amerikaan is te bang daarmee een deel van zijn autonomie in te moeten leveren. Verandering gaat niet lukken, omdat elke Amerikaan zijn hamburger met plastic verpakking wil kunnen blijven afhalen met de auto. Als er al iets verandert, de lifestyle zal exact hetzelfde blijven.

Enige ‘change’ is hooguit haalbaar door te investeren in onderwijs en gezondheidszorg. Ik heb nooit begrepen dat, terwijl massa’s mensen zich op zondag naar de kerkdiensten begeven, er op straat drommen mensen staan te bedelen, daklozen zich verdringen bij gaarkeukens, en er geen barmhartige Samaritaan te bekennen is, de overheid al zeker niet. The American Dream is een individualistisch nep-ideaaltje, een lullig spreukje, dat neerkijkt op christelijke solidariteit en deze achteloos in de prullenbak heeft gegooid. Hopelijk kan Obama dat wel een beetje bijschaven. Iedereen verzekeren, het onderwijs verbeteren, juist voor kwetsbare kinderen, dat zie ik Obama wel doen. Het zou al een behoorlijke verandering zijn.

Bevreesd ben ik als ik al die huilende mensen op televisie zie. Wat gaat er door die lui heen? Denken ze dat vanaf nu alles opgelost is? Dat er nooit meer oorlog komt? Hopen ze dat het milieu is gered? Denken ze dat Afrika opeens van de armoe is verlost? Al die mensen, in Chicago, San Fransisco en Amsterdam, kijken op naar De Grote Leider en barsten in huilen uit. Daar word ik een beetje kriegelig van. Ik vind het zelfs eng. Maar als er dan een Grote Leider moet zijn, laat het dan maar Barack Obama zijn.

Dit bericht is geplaatst op 5 november 2008 om 12:04 en is gearchiveerd onder Algemeen. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.