Ik zeg het u: ga nooit de politiek in. Het levert een hoop geouwehoer op. En voor andere leuke dingen is geen tijd. Bovendien achtervolgt het u nog jaren.
Op een blauwe maandag, terwijl ik met de schuurmachine in de hand stond, kwam het in me op: ik ga de politiek in. Terwijl het huis gevuld was met stofwolken en terpentinelucht, pakte ik de telefoon en heb me aangemeld bij een partij die erom bekend staat een groene leefomgeving na te streven en er een links gedachtengoed op na te houden.

Na een week schoof ik aan bij de lokale fractie. Tot mijn verbazing werd geinformeerd of ik beschikbaar was voor een bestuursfunctie, nadat was gebleken dat ik de letters drs. voor mijn naam mag voeren. Enkele maanden later waren er verkiezingen en kwam ik in de raad terecht. Omringd door enkele tijgers, die elk dossier tot op het geraamte gewend waren af te kluiven, maar vooral omgeven door een groter aantal people’s people die gewend waren de dossiers te laten voor wat ze waren en het liefst eindeloos in gesprek gingen met bewoners, heb ik me vier jaar lang verbaasd.

Ik leerde de politieke mores. Ik leerde hoe je moties voor allerlei doeleinden kunt gebruiken, behalve waar zo’n A4 letterlijk voor staat. Je kunt er je eigen fractie mee pesten. Je kunt er de oppositie mee pesten. Je kunt er mee laten blijken dat je veel slimmer bent dan de rest. Moties zijn de voetbalschoenen van de politiek. Je kunt er mee scoren of je tegenstander er een rode kaart mee aansmeren.

Ik leerde veel mensen kennen. Ik ben er veel mee naar de kroeg geweest. Ik heb veel sigaretten van ze gebietst. Ik heb kennis genomen van hun priveproblemen. Terwijl meneer in de raad zat, ging zijn vrouw vreemd. Om maar wat te noemen. Ik werd soms wat nerveus als er weer over miljoenen moest worden besloten, maar over het algemeen was het een gezellige tijd, waarbij vooral het frequente kroegbezoek me is bijgebleven.

In de tussentijd, bij ons thuis, bleven de vensters ongeschilderd, rafelde de vloerbedekking, raakte de afvoer verstopt en vergeelden de plafonds. Want politiek kost veel tijd. Ik raad het daarom iedereen af de politiek in de gaan. Er zijn ook andere redenen om de kroeg te bezoeken.

Mijn korte politieke carrière – na vier jaar hield ik het voor gezien – achtervolgt me nog steeds. Zit je nog in de raad? Eric, jij kent toch die-en-die? En vooral: Eric, wat vind jij van dat-en-dat politieke geharrewar? Het is toch wat he!? Ik laat dan liever niet het achterste van mijn tong zien. Gisteren echter, werd ik uitgedaagd en deed het wel. Een collega-zaalvoetballer, die ik verder hoog heb zitten, verklaarde Aboutaleb niet te pruimen volgens een Wilders-achtige argumentatie. Ik zeg het u: ga zelf nooit de politiek in. Laat dat aan mensen als Aboutaleb over. Zij slagen erin mensen bij elkaar te brengen, het lukt ze het redelijke bij mensen boven te halen. De Aboutalebs lukt het de druk van de ketel de halen, ruzies te sussen, ze maken heldere keuzes en leggen die goed uit. Dus Aboutaleb, echwel!

Dit bericht is geplaatst op 17 oktober 2008 om 10:40 en is gearchiveerd onder Algemeen, OPinie. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.