Nou hoop ik dat Kenny van Hummel volgend jaar weer meedoet. En dat het hem dan lukt om als eerste over de lijn op dat hobbeltje te komen. Kenny in de bolletjestrui, als is het maar voor één dag, zou dat niet mooi zijn?

Dagelijks worden enorme hoeveelheden goede, maar kromme, groente en fruit doorgedraaid. Vanwege de vorm. Dat is pure discriminatie. Maar vooral een enorme verspilling! In tijden van wereldwijde voedselschaarste kun je dat toch niet maken. Om een einde te maken aan deze decadentie is de regelgeving ingetrokken en mag alles weer verkocht worden.

Alle normen van maar liefst 26 producten zijn door de EU ingetrokken: abrikozen, artisjokken, asperges, aubergines, avocado’s, bonen, spruitkool, wortelen, bloemkolen, kersen, courgettes, komkommers, champignons, knoflook, ongedopte hazelnoten, sluitkool, prei, meloenen, uien, erwten, pruimen, bleekselderij, spinazie, walnoten in de dop, watermeloenen, witlof, noem maar op. Alles mag rond, vierkant of krom.

En toen kwam de diepzinnige reactie van de groente- en fruitindustrie. Wij zijn tegen, want hoe moeten we het nu verpakken? Wij zijn tegen, want we hebben geen zin om de oude papieren zak weer te indroduceren voor een sappig trosje tomaten. Wij zijn tegen, want wij willen komkommers in plastic sealen. En dat kan niet met kromme komkommers. En die verspilling, dat is niet onze zaak, sorry.

Want waar ging die Hofmans-affaire ook al weer over? Die ging toch over een staatshoofd dat onder invloed stond van één of andere zelfbenoemde toverkol? Er waren zelfs vermoedens dat die toverkol invloed had op het bestuur van het land. In een moderne democratie moet in zo’n geval tot op de bodem uitgezocht worden hoe dat precies zit. En iedereen heeft er het recht op om dat te weten. In Nederland denken we daar anders over. Hier wordt alle informatie vijftig jaar lang verstopt. En dan mag één historicus, uitgekozen door en bij de gratie van de dochter van dat staatshoofd dat nogal de weg kwijt was, alles inzien. De dochter speelde zelf ook nog een rol in die affaire, trouwens. Maar goed, die historicus schrijft een boek, stopt er nog een rapportje van een onderzoekscommissie bij en daarna verdwijnt het hele dossier weer ergens in een kerker van een paleis. Blijkbaar is dat het soort van openheid waar we enthousiast over moeten worden.

Waarom wordt er eigenlijk zo geheimzinnig gedaan over die affaire? Omdat het een interne familie-aangelegenheid is, schijnt Dat zou best zo kunnen zijn. Maar in ons land is de positie van staatshoofd ook een interne familie-aangelegenheid. En dus kunnen familiezaken tegelijkertijd ook staatszaken zijn.

Als je het nuchter bekijkt moet je wel concluderen dat een moderne democratie en een monarchie niet samengaan. Maar blijkbaar vinden heel veel mensen zo’n koninklijke familie heel erg leuk. En die familie zelf schijnt er ook nog altijd zin in te hebben. Ik heb er ook niet zo veel moeite mee als ze nog een tijdje blijven. Maar dan wel volgens de regels van de democratie. Dus: zij houden hun baantje, en daar mogen ze best goed voor betaald worden, en wij mogen ze in de gaten houden. Als er zaakjes zijn die we niet vertrouwen, dan moeten wij daar alles over mogen weten. En dan leggen zij maar uit hoe het zit. Dat zou Balkenende nou eens aan Beatrix moeten vertellen.

En nu wil ik het nog even hebben over een mooie Nederlandse traditie. Die van bescherming van verdachten. En van “onschuldig tot het tegendeel bewezen is.” En de schandpaal, die we al lang geleden afgeschaft hebben. Het respecteren van de rechten van verdachten, hoe zeer ze de schijn ook tegen hebben, en zelfs van veroordeelde daders, dat doen we al zo lang in Nederland, dat je zou kunnen zeggen dat het deel uitmaakt van onze cultuur. Waar blijven Geert en Rita om dat stukje Nederlandse cultuur te beschermen tegen invloeden uit het buitenland?

Terug naar Martien. Toen ik hem zag bij Pauw en Witteman had ik het idee dat ik naar het prototype van de moderne directeur bij de overheid of semi-overheid zat te kijken. Iemand die zichzelf als manager beschouwt. Of eigenlijk: als topmanager. En nu wil hij heel graag bij de  Grote Jongens horen. Al eerste heeft hij zichzelf waarschijnlijk een flinke salarisverhoging gegeven, want anders nemen de echt Grote Jongens je niet serieus. En toen was hij klaar om in de Grote Zaken te stappen.

De echte Grote Jongens rolden ondertussen van hun stoel van het lachen toen ze gisteren Pauw en Witteman zagen. Die gekke Martien! Die heeft nog steeds niet door dat ze hem een poot van 200 miljoen uitgedraaid hebben. Zouden ze nog meer aan hem kunnen verdienen? Of zou het nu tijd zijn voor het tweede deel van het plan? Martien een tijdje laten spartelen, totdat zelfs Ella Vogelaar door heeft dat hij dat geld nooit van zijn leven meer terug kan verdienen. En dan die boot voor een prikke van hem overnemen. Waarbij natuurlijk alle afspraken die er eerder met hem gemaakt zijn overboord gaan. Want Martien is ondertussen ontslagen, en de interim-manager die het van hem heeft overgenomen heeft maar één opdracht gekregen: Woonbron redden.

Ik hoop dat ik ongelijk krijg.

Als inwoners van de VS zeggen dat ze ‘change’ willen, weten ze niet waar ze het over hebben. Echte verandering is in de conservatieve VS onwaarschijnlijk. Geen Amerikaan die zijn auto wil laten staan omwille van het klimaat, zelfs de afweging tussen een slurpende SUV en een zuinige Japanner valt voor de doorsnee Amerikaan in het voordeel van de eerste uit. Er is geen denken aan dat de VS zich volledig achter internationale afspraken en instituten zoals het internationaal gerechtshof, de Vernenigde Naties of het klimaatverdrag zal scharen. Elke Amerikaan is te bang daarmee een deel van zijn autonomie in te moeten leveren. Verandering gaat niet lukken, omdat elke Amerikaan zijn hamburger met plastic verpakking wil kunnen blijven afhalen met de auto. Als er al iets verandert, de lifestyle zal exact hetzelfde blijven.

Enige ‘change’ is hooguit haalbaar door te investeren in onderwijs en gezondheidszorg. Ik heb nooit begrepen dat, terwijl massa’s mensen zich op zondag naar de kerkdiensten begeven, er op straat drommen mensen staan te bedelen, daklozen zich verdringen bij gaarkeukens, en er geen barmhartige Samaritaan te bekennen is, de overheid al zeker niet. The American Dream is een individualistisch nep-ideaaltje, een lullig spreukje, dat neerkijkt op christelijke solidariteit en deze achteloos in de prullenbak heeft gegooid. Hopelijk kan Obama dat wel een beetje bijschaven. Iedereen verzekeren, het onderwijs verbeteren, juist voor kwetsbare kinderen, dat zie ik Obama wel doen. Het zou al een behoorlijke verandering zijn.

Bevreesd ben ik als ik al die huilende mensen op televisie zie. Wat gaat er door die lui heen? Denken ze dat vanaf nu alles opgelost is? Dat er nooit meer oorlog komt? Hopen ze dat het milieu is gered? Denken ze dat Afrika opeens van de armoe is verlost? Al die mensen, in Chicago, San Fransisco en Amsterdam, kijken op naar De Grote Leider en barsten in huilen uit. Daar word ik een beetje kriegelig van. Ik vind het zelfs eng. Maar als er dan een Grote Leider moet zijn, laat het dan maar Barack Obama zijn.